Μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε

Μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Ο δίσκος της Φαιστού· το πρώτο έντυπο στην παγκόσμια ιστορία & ΤΟ ΜΥΣΤΉΡΙΟ ΤΖΟΠΑ




  Ο Δίσκος της Φαιστού (που βρέθηκε το 1908 από τον L. PERNIER στον Β.Α. τομέα του ανακτόρου της Φαιστού) με την αποτυπωμένη* γραφή του, μαζί με την επιγραφή σε χαλκό από το Ιδάλιον, αποτελούν σπουδαιότατα ευρήματα για την ανθρωπότητα και το ελληνικό έθνος.

Το Ιδάλιον ήταν αρχαία πόλη, βασίλειο της Κύπρου. Σύμφωνα με ιστορικούς, κτίστηκε από τον βασιλιά Χαλκάνωρ ο οποίος μετά από χρησμό έκτισε την πόλη του εκεί που θα έβλεπε τον ήλιο. Ταξιδεύοντας όλη την νύκτα προς ανατολάς, κατά τις ώρες του πρωινού, ένας στρατιώτης ανεφώνησε: "Ιδού άλιον", τουτεστίν "είδα τον ήλιον". Και από αυτό, πήρε το όνομα "Ιδάλιον".
 Αυτά σε συνδυασμό με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β από τον "ερασιτέχνη" Μ. Βεντρίς (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) την 1/6/52 που έδωσε ένα ηχηρό ράπισμα σε όλους τους "επιστήμονες" που ήταν απόλυτα σίγουροι πως η Γραμμική Β δεν είναι ελληνική γλώσσα (αφού σύμφωνα με τη θεωρία περί ινδοευρωπαίων οι Έλληνες δεν υπήρχαν (!) τότε) απέδειξαν την αρχαιότητα της ελληνικής γλώσσας. Ο Δίσκος της Φαιστού που χρονολογείται στην αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (17ος π.Χ. αιώνας), φέρει σημεία της "ιερογλυφικής γραφής" και στις δύο όψεις, που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός. Πρόκειται λοιπόν για την παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο, αναπαραγωγής γραπτών κειμένων με καλούπια σημείων. Και οι δύο επιγραφές έχουν αποτυπωθεί σε σπειροειδή διάταξη, από την περιφέρεια προς το κέντρο. Συνολικά τα σημεία στις δυο όψεις του δίσκου είναι 242. Αυτά διαρρυθμίζονται σε 61 ομάδες (λέξεις), πού η κάθε μία χωρίζεται από την άλλη με κάθετες εγχάρακτες γραμμές. Ο αριθμός των σημείων σε κάθε λέξη ποικίλλει από δύο έως επτά. Οι λέξεις στην Α πλευρά του δίσκου είναι 30 ενώ στην Β πλευρά του είναι 31. Τα διαφορετικά σύμβολα είναι 45 (και σύμφωνα με τον συγγραφέα Α. Βασιλάκη δεν απεικονίζεται πάντα το ίδιο γράμμα τού συμβατικού ελληνικού κρητικού αλφάβητου, σε κάθε ένα από αυτά). Επίσης, να αναφέρουμε ότι υπάρχουν δεκαπέντε σύμβολα και στις δύο πλευρές του, πού έχουν μία υπογεγραμμένη, άλλοτε πλάγια και άλλοτε κάθετη προς το σύμβολο. Τα σύμβολα αυτά απαντούν μόνο στην αρχή λέξεων και η υπογεγραμμένη προστέθηκε με μία γραφίδα.

* η γραφή -όπως προαναφέραμε- έχει αποτυπωθεί στον πηλό με κινητά στοιχεία (όπως στα σημερινά τυπογραφεία, γεγονός που δείχνει τυποποίηση και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα). Ιδια γραφή έχει βρεθεί σε έναν πέλεκυ που βρέθηκε στο μινωικό ιερό σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, καθώς και σε έναν πυραμοειδή λίθο που βρέθηκε στην περιοχή των Μαλίων.
 ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ 
Αναρίθμητες προσπάθειες έχουν γίνει για την αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστού, χρησιμοποιώντας τελείως διαφορετικές μεθόδους και καταλήγοντας σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα για το σκοπό, το περιεχόμενο του, και τους δημιουργούς του.
Σύμφωνα με την αποκρυπτογράφησή της, το περιεχόμενο του κειμένου είναι θρησκευτικό.
Από την 3η π.Χ. χιλιετία ως τα μέσα της 2ας περίπου με κέντρο την Κρήτη άνθισε ένας Αιγαίος πολιτισμός αυτόφωτος και πρωτότυπος, που όμοιό του σε επίπεδο δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα!

** Ποίοι ακριβώς ήσαν, όμως, οι δημιουργοί του Μινωικού πολιτισμού;

** Ποία είναι δηλαδή η φυλετική ταυτότητα και η καταγωγή τους, και ποία γλώσσα εν τέλει κρύβεται πίσω από τα μυστηριώδη Κρητικά ιερογλυφικά, την άγνωστη Γραμμική γραφή Α και την κυπρομινωική;

Κάποιοι μελετητές του δίσκου παρατηρώντας τα σύμβολα κατέληξαν σε συμπεράσματα ότι περιγράφονται οι άθλοι του Ηρακλή αλλά παράλληλα συμβολίζεται και εξέλιξη της φύσεως του ανθρώπου.
Μελετώντας τον δίσκο και συγκρίνοντας με μυθολογικά και άλλα γνωστά στοιχεία της ίδιας εποχής προκύπτουν και αναφορές με το άστρο του Κυνός γνωστό και ως Σείριο.
Ο μελετητής του Μινωικού πολιτισμού Λεόν Πομεράνς πιστεύει ότι ο δίσκος δεν είναι γραμμένος σε καμιά γλώσσα αλλά είναι ένα σύστημα αλληγορικών συμβόλων, προερχόμενα ίσως και από τα ζωδιακά, και έτσι χρειαζόμαστε ερμηνεία και όχι μετάφραση. Με αυτή την άποψη τείνουν να συμφωνήσουν και αρκετοί άλλοι.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο σχετικά με το θέμα είναι 'Η Αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστού' του Θεόδωρου Αξιώτη. Περιέχει πάρα πολλά στοιχεία που περιγράφουν τον πολιτισμό πίσω απ' τον δίσκο, βασιζόμενος και αυτός όχι στην μετάφραση αλλά στον αποσυμβολισμό του δίσκου. Παρατηρεί μεγάλη πιθανότητα να περιγράφονται οι άθλοι του Ηρακλή.
ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΣΚΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΤΖΟΠΑ …!!!

Ο καθηγητής αρχαιολόγος Ρ. Εβάνς μας δίνει πολύ αξιόλογες πληροφορίες σχετικά με κάποιους μυστηριώδεις δίσκους της φυλής Τζόπα.
Οι Τζόπα είναι μια φυλή με κοντόσωμους και παράξενους ανθρώπους, που κατοικούν Β. Δ του Θιβέτ, και έχουν πρωτεύουσα την Ντουιινάχ.
Οι δίσκοι των τζόπα μοιάζουν με τον δίσκο της Φαιστού της Κρήτης, ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κοσμικό πιάτο όπως και αυτοί των Τζόπα.
Ο Ρ. Εβάνς είχε ένα δίσκο, κομμάτι από μια συλλογή δώδεκα δίσκων που ανήκουν στην φυλή Τζόπα. Έχει πάχος πέντε εκατοστά και διάμετρο είκοσι ένα. Παρά το μικρό μέγεθος ήταν τόσο βαρύς που μόλις μετά βίας μπορούσε να σηκώσει ένας άνθρωπος.
Η επιφάνεια του ήταν λεία και τόσο σκληρή που δεν μπορούσε να την τρυπήσει διαμαντένιο τρυπάνι, το δε υλικό κατασκευής ήταν τελείως άγνωστο για τον άνθρωπο.
Προσπάθησαν να μετρήσουν το βάρος του δίσκου αλλά με έκπληξη είδαν ότι το βάρος μεταβαλλόταν κάθε μίση ώρα και κάθε μέτρηση έδινε τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα, τα δε μαγνητόμετρα έδειχναν ότι από το εσωτερικό του δίσκου έβγαιναν περίεργες αντηχήσεις.
Τα γράμματα πάνω στον δίσκο είναι Ελληνικά. Οι 11 δίσκοι των Τζόπα ήρθαν από τον Σείριο, και λέγονται τραγουδιστές λόγω των αντηχήσεων. Είναι όλοι της αυτής σύνθεσης και κατασκευής και φυλάγονται από ιερείς των Τζόπα.
Το παράξενο είναι ότι οι Τζόπα ξέρουν ότι οι δίσκοι προέχοντα από τον Σείριο. Στο κέντρο των δίσκων υπάρχει το άστρο του Σείριου.
Οι κάτοικοι του πέμπτου δορυφόρου του Σείριου και στην προκειμένη περίπτωση οι πρόγονοι των Τζόπα, όπως αφηγούνται οι ίδιοι που υποψιάζονται το μυστικό, μοιάζουν με τους ανθρώπους της γης και έφθασαν στην γη 25.000 χρόνια πριν.
Το παλάτι που μένει ο αρχηγός της φυλής των Τζόπα, είναι μεταλλικό και έχει 1000 μέτρα μήκος και εκατό μέτρα ύψος. Φαίνεται ότι είναι έργο προηγμένης τεχνολογίας άγνωστης στους Τζόπα και δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ένα διαστημόπλοιο που έχει φθαρεί από τον χρόνο
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ·   ΔΙΣΠΗΛΙΟ - ΓΙΟΥΡΑ ΑΛΛΟΝΝΗΣΟΥ
 Α. Δισπηλιό Καστοριάς
 Ο προϊστορικός οικισμός του Δισπηλιού βρίσκεται στη θέση Nησί, στη νότια όχθη της λίμνης της Kαστοριάς. Eντοπίστηκε το 1932, όταν η στάθμη της λίμνης κατέβηκε, και στο σημείο που χώριζε το Nησί από την όχθη της λίμνης φάνηκαν υπολείμματα ξύλινων πασσάλων. Oι συστηματικές ανασκαφές (1992 και εξής) αποκαλύπτουν τα λείψανα ενός εκτεταμένου λιμναίου οικισμού της Νεότερης Νεολιθικής, από τους σημαντικότερους και παλαιότερους του είδους στην Eυρώπη. [...]

Mοναδικές πολιτιστικές πτυχές της κοινότητας του Δισπηλιού αποκαλύπτουν μια ξύλινη πινακίδα με εγχάρακτα γραμμικά στοιχεία. H πινακίδα αυτή χρονολογείται με βεβαιότητα στο 5260 π.Χ. και δεν αποκλείεται να αποτελεί μια πρώιμη μορφή γραπτού λόγου, όπως εικάζεται και για παρόμοια σύμβολα χαραγμένα σε πηλό, που βρίσκονται σε οικισμούς της νότιας Βαλκανικής (πολιτισμός Vinca).

                                        

η επιγραφή του Δισπηλιού
 Στη διάρκεια των ανασκαφών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο Δισπηλιό έχουν ανασυρθεί από τον βυθό χιλιάδες ευρήματα, ανάμεσα στα οποία και μοναδικά δείγματα που φωτίζουν τις δραστηριότητες του νεολιθικού ανθρώπου και του πολιτισμού του. Από τον δεύτερο κιόλας χρόνο της συστηματικής ανασκαφής, το 1993, βρέθηκε στον βυθό της λίμνης μια ξύλινη πινακίδα με σκαλισμένα επάνω της "σήματα", η οποία χρονολογήθηκε με τη μέθοδο C14 στα 5260 π.Χ.
 Είναι μια πρώτη μορφή γραφής που προηγήθηκε της γραμμικής Α, η οποία επίσης ακόμη δεν έχει αποκωδικοποιηθεί; «Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι εδώ έχουμε μια προσπάθεια επικοινωνίας του νεολιθικού ανθρώπου που ελπίζουμε κάποτε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε» λέει ο καθηγητής Χουρμουζιάδης, χωρίς να κρύβει τις επιφυλάξεις του, καθώς «για να αποκρυπτογραφήσει κανείς ένα κείμενο πρέπει δίπλα στα "σήματα" ή στα ιδεογράμματα να υπάρχει και κάτι το οποίο να του είναι ήδη γνωστό, όπως συνέβη με τον Σαμπολιόν και τη Ροζέτα, όπου επάνω στην πέτρα ήταν χαραγμένα σε αντιστοιχία τρία κείμενα: το ιερογλυφικό, το ελληνιστικό και το δημοτικό. Στην έφυδρη όμως πινακίδα του Δισπηλιού, στην πινακίδα δηλαδή που παρέμεινε στον βυθό της λίμνης 7.500 χρόνια, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα» λέει. Ανάλογα χαράγματα με αυτά της ξύλινης πινακίδας έχουν βρεθεί και σε μικρές κεραμικές πινακίδες που επίσης κρατούν, τουλάχιστον προς το παρόν, καλά φυλαγμένο το μυστικό τους.
 Β. Γιούρα Αλοννήσου
 Το σπήλαιο του Κύκλωπα βρίσκεται στο νότιο τμήμα του βραχώδους και αφιλόξενου νησιού Γιούρα. Tα Γιούρα ανήκουν στο νησιωτικό σύμπλεγμα των βόρειων Σποράδων και απέχουν περίπου 20 μίλια από την Αλόννησο. Σήμερα, βρίσκεται, σε υψόμετρο 150 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, και είναι, με διαστάσεις θαλάμου 60Χ50 και ύψος 15 μέτρα, το μεγαλύτερο των βόρειων Σποράδων. Η συστηματική ανασκαφική έρευνα στο εσωτερικό του (1992-95) τεκμηριώνει αδιάκοπη ανθρώπινη δραστηριότητα από τη Μεσολιθική εποχή (10.000-6.800 π.X.) στην Προκεραμική Νεολιθική (6800-6500 π.X.), μέχρι τη Νεότερη Νεολιθική περίοδο ΙΙ και τις αρχές της Τελικής Νεολιθικής (4600/4500-3300/3200 π.Χ.). Η χρήση του σπηλαίου συνεχίστηκε και κατά τους ιστορικούς χρόνους (Κλασική-Ρωμαϊκή περίοδος).
  η επιγραφή των Σποράδων
 Βρέθηκε στις ανασκαφές στην Σπηλιά του Κύκλωπος στην ερημονησίδα Γιούρα της Αλοννήσου από τον έφορο αρχαιοτήτων κ. Α. Σάμψων. Ενα ακόμα η επιγραφή των Γιούρων Αλοννήσου καταπληκτικό εύρημα από τις Βόρειες Σποράδες έρχεται για να ταράξει την άποψη της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος για την δημιουργία τής γραφής. Πρόκειται για το θραύσμα (όστρακο) ενός αγγείου πάνω στο οποίο είναι χαραγμένα σύμβολα γραφής. Το εύρημα χρονολογείται γύρω στο 5.000 - 4.500 π.Χ. (χρονολόγηση με την μέθοδο της στρωματογραφίας). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα σήματα αυτής της γραφής μοιάζουν με τα γράμματα του ελληνικού Αλφαβήτου που υποτίθεται ότι "εμφανίστηκαν" γύρω στο 800 π.Χ. Τα χαράγματα στο όστρακο δεν σχετίζονται με κανένα γνωστό είδος εγχάρακτης διακοσμήσεως και αποτελούν σαφή σύμβολα γραφής. τα χαράγματα έγιναν στην αρχική επεξεργασία του αγγείου. Μετά το αγγείο ψήθηκε και έτσι τα χαραγμένα σύμβολα έμειναν για πάντα. Επομένως τα σύμβολα γραφής χρονολογούνται την εποχή κατασκευής του αγγείου (5.000 - 4.500 π.Χ.) και αποτελούν μία συνειδητή ενέργεια του κεραμέως. Στην εικόνα διακρίνονται τα γράμματα Α Υ Δ (αρχικά της αρχαιότατης λέξεως "ΑΥΔΗ" (= φωνή) σύμφωνα με μερικούς ερευνητές). [
  
από την εφημερίδα
- ΤΟ ΒΗΜΑ
- "Ελληνική Αγωγή"
-'Ίδρυμα Μείζονος Πολιτισμού

http://www.hellinon.net/index.htm


ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΖΟΠΑ...Η αινιγματική φυλή στο Θιβέτ!!


Βουνά Bayankara - Ula. Σύνορα Κίνας με Θιβέτ. Μια ομάδα αρχαιολόγων διερευνά εξονυχιστικά ένα δίκτυο πολύπλοκων σπηλιών που συνδέονται μεταξύ τους με στοές όταν βρίσκεται μπροστά σε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη.

 Μέσα στις στοές βρίσκουν μια ατέλειωτη σειρά τάφων, ο ένας δίπλα στον άλλον όπου οι σκελετοί ανταποκρίνονται σε πλάσματα με ανώτερο ύψος 1,30m και με ένα εκπληκτικό χαρακτηριστικό...υπερμεγέθη κρανία.
Οι πρώτες σκέψεις που ακολούθησαν ήταν να πρόκειται για ένα άγνωστο μέχρι εκείνη την στιγμή είδος πιθήκου. Ένας όμως από τους επικεφαλής της αποστολής ο Κινέζος αρχαιολόγος Dr. Chi Pu Tei απέκλεισε αυτήν την θεωρία με το σκεπτικό ότι είναι αδιανόητο οι πίθηκοι να θάβονται ο ένας δίπλα στον άλλον!

 

Τα μέλη της αποστολής συνέχισαν την αναζήτηση και την εξερεύνηση των στοών όταν μια δεύτερη έκπληξη ήρθε να προστεθεί στην πρώτη. Δίπλα από ένα θαμμένο σκελετό υπήρχε ένας πέτρινος δίσκος με μια τρύπα στο κέντρο του. Ο μισός ήταν θαμμένος στο έδαφος και ο υπόλοιπος ξεχώριζε πάνω από αυτό. Το δεύτερο αυτό εύρημα ήρθε να κορυφώσει το μυστήριο για το τι ήταν τελικά όλα αυτά που είχαν ανακαλύψει. Γύρω από την τρύπα υπήρχε μια σπειροειδής χάραξη που στο πλαίσιο της ακτινοβολούσε, και που μια προσεκτικότερη ματιά έδειχνε ότι στο εσωτερικό της υπήρχε μια σειρά από γραφικούς χαρακτήρες (σαν ιερογλυφικά), που έδιναν την εντύπωση ενός κειμένου.
Έκπληκτοι διαπιστώνουν οτι μαζί με κάθε νεκρό έχει θαφτεί και ένας τέτοιος δίσκος. Συνολικά ο αριθμός τους είναι 716!
Παράλληλα μέσα στις σπηλιές και πάνω στα πετρώματα βρέθηκαν πλήθος από χαράξεις συμβόλων και παραστάσεων πλανητών που περιέπλεξαν το μυστήριο. Φαίνεται ότι αυτοί που τις δημιούργησαν ήθελαν να αποδώσουν την κίνηση του ήλιου, της σελήνης καθώς και πλήθος άλλον ουράνιων σωμάτων που τα ένωναν μεταξύ τους με μια λεπτή χάραξη προφανώς για να συμβολίσουν την αλληλεπίδραση τους. Η αδυναμία επί 20 χρόνια να κατανοηθεί το τι ήταν αυτό που βρέθηκε (τόσο οι σκελετοί όσο και οι δίσκοι), ατόνησε το όποιο ενδιαφέρον για αυτήν την ανακάλυψη και οι δίσκοι περιέπεσαν συσσωρευμένοι σε μια γωνιά στο μουσείο του Πεκίνου.



Το επόμενο όμως διάστημα ένας καθηγητής ο Dr. Tsum Um Nui, εργάστηκε σχολαστικά πάνω στους δίσκους και όπως αργότερα ισχυρίστηκε εξετάζοντας τους περισσότερους από αυτούς και συνδέοντας με την δική του μέθοδο το περιεχόμενο τους, κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει τα σύμβολα της ιερογλυφικής μορφής που βρίσκονταν μέσα στις αυλακώσεις. Ο Tsum Um Nui ζήτησε το 1963 την άδεια από την Ακαδημία του Πεκίνου να δημοσιοποιήσει τα αποτελέσματα των ερευνών του, αλλά κάτι τέτοιο του απαγορεύτηκε. Δύο όμως χρόνια αργότερα, το 1965 δόθηκε η άδεια στον καθηγητή και τους 4 συνεργάτες του να τα δημοσιοποιήσουν.
Η ανακοίνωση τους εξέπληξε καθώς αυτά ανάγουν σε μια ιστορία πριν 12000 χρόνια και κάνουν λόγο για το πέρασμα μιας εξωγήινη φυλή από τον πλανήτη μας, τους Dzopas και την αναγκαστική κατοίκηση της σε αυτόν. Αρχικά οι κάτοικοι της περιοχής πανικοβλήθηκαν στην θέα αυτόν των άγνωστων εισβολέων που ήρθαν με ένα ιπτάμενο όχημα ξεπροβάλλοντας μέσα από τα σύννεφα οχήματα και πανικόβλητοι κατέφυγαν στις βαθιές σπηλιές των βουνών για να προφυλαχτούν. Μάλιστα μέσα στα κείμενα αναφερόταν ότι σε πολλές περιπτώσεις με την παρεξηγημένη αίσθηση του κινδύνου που νόμιζαν ότι διέτρεχαν οι ντόπιοι επιτέθηκαν και θανάτωσαν κάποιους από αυτούς. Με την πάροδο του χρόνου αντιλήφθηκαν ότι η παρουσία των ξένων δεν ήταν απειλή και αποδέχτηκαν την συνύπαρξη μαζί τους..



Οι δίσκοι "μιλούν" για την αιώνια καταδίκη που ένιωθαν για τους εαυτούς τους αυτοί οι επισκέπτες, καθώς θεωρούσαν δεδομένο ότι δεν θα είχαν ποτέ την δυνατότητα να γυρίσουν στον πλανήτη τους, ύστερα από την καταστροφή του οχήματος που επέβαιναν.
Οι ερευνητές δεν στάθηκαν μόνο στην αποκρυπτογράφηση των κειμένων των δίσκων, αλλά με συνεχής επισκέψεις στην περιοχή των βουνών Bayankara Ula, προσπάθησαν να συγκεντρώσουν αν υπήρχαν, ανεξάρτητες πληροφορίες και στοιχεία για το αντικείμενο της αναζήτησής τους.
Και πράγματι, ακόμα και εκείνη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ήταν σε γνώση των κατοίκων των χωριών, που κρέμονταν στις πλαγιές των βουνών, ο μύθος για τα άγνωστα άτομα που ήρθαν από ψηλά. Το μακρινό παρελθόν δεν έσβησε τον μύθο για τα κοντά, αδύναμα, κίτρινου δέρματος πλάσματα που στην αρχή τρομοκράτησαν αλλά αργότερα έζησαν αρμονικά και με άλλες φυλές των βουνών. Διακρίνονταν για την άσχημη έως απωθητική εμφάνιση τους, με κυριότερα χαρακτηριστικά το πολύ μεγάλο κρανίο και τα κοντά σώματα. Και ήρθε η ανακάλυψη των σκελετών για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα του μύθου, και να δημιουργεί ουσιαστικά ερωτήματα για το αν πρέπει να αναφερόμαστε σε μύθο ή ένα ιστορικό γεγονός.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων από την ομάδα του Dr. Tsum Um Nui ήρθε να ταράξει τα αρνητικά νερά στους επιστημονικούς κύκλους. Ο καθηγητής και η ομάδα του τέθηκαν στο περιθώριο, χλευάστηκαν και διαπομπεύτηκαν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο καθηγητής εγκατέλειψε την Κίνα και κατέφυγε στην Ιαπωνία όπου και πέθανε το 1965.
Το τέλος του καθηγητή δεν έκλεισε το θέμα παρά την αδιαφορία του Κινεζικού κατεστημένου. Σοβιετικοί επιστήμονες είδαν τους δίσκους στο μουσείο της Κίνας, και ζήτησαν κάποιους από αυτούς να τους πάρουν στην Μόσχα για περισσότερες έρευνες και αναλύσεις. Η Κίνα δέχτηκε το αίτημα, έστειλε μερικούς από τους δίσκους, και οι Σοβιετικοί προέβησαν σε σχολαστικές και λεπτομερείς έρευνες. Αφού προχώρησαν σε μια λεπτομερή και προσεκτική αποκόλληση όλων των ξένων σωμάτων που με την πάροδο των αιώνων "κάθισαν" πάνω στους δίσκους, τους τοποθέτησαν πάνω σε μια ειδική περιστρεφόμενη πλάκα.. Όπως καταγράφτηκε, οι δίσκοι άρχισαν να πάλλονται έντονα και να παράγουν ήχους με έναν ασυνήθιστο ρυθμό, κάτι που έδινε την εντύπωση ότι μέσα από τους δίσκους περνούσε ηλεκτρισμός. Μέρος των ερευνών και των πειραμάτων από τους Σοβιετικούς δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Σπούτκιν από τον Dr. Vyatchslav Saizev, όπου μεταξύ των άλλων αναφέρει ότι οι δίσκοι των Dzopas πρέπει να ήταν μέρος ενός ευρύτερου ηλεκτρικού κυκλώματος άγνωστης χρήσης, και κάποια στιγμή εκτέθηκαν σε υψηλές τάσεις στα πλαίσια της λειτουργίας τους.
Ήταν αρκετοί οι ερευνητές που προσπάθησαν να εξετάσουν και να ερμηνεύσουν τους δίσκους των Dzopas, και να ανακαλύψουν το βαθύ παρελθόν αυτής της μυστηριώδους φυλής. Σκόνταφταν όμως σε αυτή την προσπάθειά τους, στο κομμουνιστικό καθεστώς τις Κίνας και στο απομονωτισμό της επιστημονικής έρευνας, που ακολουθούσε και αυτή, την μοναχική πορεία της χώρας σε όλες τις πτυχές της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής της ζωής.
Ανάμεσα στους επιστήμονες που ασχολήθηκαν, περιλαμβάνονται ο Αυστριακός μηχανικός Έρνεστ Βέγκερερ (φωτογράφισε το 1974 δύο δίσκους στο μουσείο Μπάνπο στην πόλη Ζιάν), και ο Ελβετός συγγραφέας Έριχ Φον Νταίνεκεν, που μέσα από τα έργα του δίνει νέες διαστάσεις στην ήδη υπάρχουσα πίστη σε μεγάλη μερίδα των λαών, περί ύπαρξη άλλων κατοικημένων πλανητών και επίσκεψη κάποιον από τους κατοίκους τους στη γη...
Μια σημαντική ανακάλυψη που συνδέθηκε άμεσα με την φυλή των Dzopas έγινε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όταν ο Άγγλος αρχαιολόγος δρ. Έβανς πήρε στα χέρια του μέσω του Πολωνού καθηγητή Λόλαντορφ έναν δίσκο από πέτρα ακτίνας 12 εκ και πάχους 5 εκ (βρέθηκε στην Μυσώρη της Ινδίας) κατασκευασμένος από σκληρότατο πέτρωμα, και στην σπειροειδή χάραξη που είχε διέκρινε παραστάσεις ανθρώπων, ερπετοειδών πλασμάτων, και μια σειρά γραμμάτων μιας άγνωστης γραφής που θύμιζε όμως σε πολλά σημεία τις διάφορες ελληνικές. Ο Πολωνός καθηγητής είπε στον Έβανς ότι η πέτρα αυτή προερχόταν απο μια άγνωστη και μυστηριώδη φυλή που κατοικούσε στην οροσειρά της Bayankara Ula, στα σύνορα τις Κίνας με το Θιβέτ.
Ο Έβανς εντυπωσιασμένος και με μεγάλο πάθος για την έρευνα και την αναζήτηση άγνωστων πολιτισμών ήταν από αυτούς που επισκέφτηκαν την περιοχή. Μετέβει σε αυτην το 1947. Αν και είχε την υποστήριξη του 12 χρονου τότε Λάμα που του έδωσε εφόδια και συνοδεία αντρών, εγκαταλείφθηκε στην πορεία από αυτούς, αλλά κατάφερε μόνος του, μέσα από αντιξοότητες και κακουχίες να φτάσει τον στόχο του και να αντικρίσει τους κατοίκους αυτής της άγνωστης φυλής, σε απρόσιτα σημεία της οροσειράς. Κατοίκους που το ύψος τους έφτανε μόλις το 1,30μ.

Ο δίσκος είναι στην φυλή των Τζοπας στα Ιμαλάια. Η κατασκευή του δίσκου είναι χιλιάδες χρόνια πριν.
Το υλικό είναι άγνωστο.
Δεν υπάρχει στην γη. Είναι πιο σκληρό από διαμάντι.
Ο δίσκος χάνει κάθε μισή ώρα βάρος και το ανακτά την άλλη μισή.
Ο Έβανς συμβίωσε για αρκετό διάστημα μαζί τους έμαθε την γλώσσα τους σε μεγάλο βαθμό ώστε να μάθει πολλά για την ιστορία αυτής της φυλής και να μπορέσει να ακούσει από τον θρησκευτικό της ηγέτη Lourgan La, για τα δύο ταξίδια που πραγματοποίησαν οι πρόγονοι τους απο τον δικό τους πλανήτη στην γη. Το ένα πριν από 20000 χρόνια, και το άλλο το 1014 μ.χ. Το δεύτερο ήταν και το μοιραίο για αυτούς, αφού η καταστροφή του διαστημόπλοιού τους τους παγίδευσε για πάντα στην γη. Οι Dzopas αναβίωσαν στον βαθμό που μπορούσαν τον πολιτισμό τους, και οι απόγονοι τους είναι οι σημερινή κάτοικοι του χωριού. Ο Έβανς όταν ανέβαινε στην οροσειρά για να φτάσει στο όνειρο του αρχικά είχε τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς του για αυτό που θα συναντούσε. Στον γυρισμό όμως με τα όσα άκουσε και είδε στην διάρκεια αυτής της μοναδικής, συγκλονιστικής εμπειρίας του, είχε βαθιά πια μέσα του την πεποίθηση για την αλήθεια της ιστορίας και του παρελθόντος του Dzopas. Η διαφοροποίηση στις χρονικές στιγμές που πραγματοποιήθηκαν οι αποστολές Dzopas στην γη, όπως ήξερε μέχρι εκείνη την ώρα (και οι αναφορά 2 αποστολών), δεν κλόνισε αυτήν του την πεποίθηση καθώς εκτίμησε ότι το μακρό χρονικό διάστημα που συνέβησαν ήταν πολύ πιθανό να έχει μπερδέψει τα γεγονότα στο πέρασμα τους από γενιά σε γενιά.

Μήπως αυτή η πινακίδα θέλει να μας δείξει τον δρόμο προς έναν υπόγειο κόσμο και όχι προς έναν ουράνιο; Το όν , που δεν μοιάζει για ανθρώπινο , οδηγείται μέσα από ένα στενό μονοπάτι, και ανάμεσα από σαλαμάνδρες και χταπόδια , προς το κέντρο όπου εδρεύει ο Ήλιος του Μεσονυκτίου. Οι στρόφιγγες του κοχλιόμορφου δίσκου μοιάζουν να εναλλάσσονται από ξηρά και νερό.
Τα όσα αφηγήθηκε ο Έβανς αμφισβητήθηκαν έντονα και δεν ήταν λίγοι αυτοί που μίλησαν για προϊόν της φαντασίας του. Πάντως σε αναπάντητο ερώτημα παραμένει η φωτογραφία που βρέθηκε μετά τον θάνατό του, ανάμεσα στα συγγράμματά του, που φαίνεται να εικονίζει ένα κοντόσωμο περίεργο ζευγάρι που το είχε σημειώσει σαν το βασιλικό ζεύγος της μυστηριώδους φυλής (ο άνδρας 1,20 μ ύψος περίπου και η γυναίκα 1,10μ).



Σε εργαστηριακό επίπεδο ο Έβανς χρησιμοποίησε σε μια σειρά πειραμάτων το δίσκο όπου έκπληκτος διαπίστωσε οτι αυτό το μυστηριώδες, ερχόμενο από το παρελθόν αντικείμενο (η ηλικία του προσδιορίστηκε σε χιλιάδες χρόνια) δεν είχε σταθερό βάρος αλλά αυτό αυξομειωνόταν με μια συχνότητα που έκλεινε κύκλο περίπου κάθε τρεισήμισι ώρες. Τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας δημοσιεύτηκαν 4 χρόνια μετά τον θάνατο του, το 1978, σε μια μελέτη υπό τον τίτλο "Η εξορία των θεών του ήλιου".
Το μυστήριο της φυλής των Dzopas, εξακολουθεί να παραμένει και αυτό διότι στην ανθρωπογεωγραφία της Κινεζικής επικράτειας, η φυλή αυτή φαίνεται σαν να μην υπάρχει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει άρνηση και αποκλεισμό της ύπαρξης της από τους ερευνητές, καθώς δεν είναι η μόνη φυλή που από την πλευρά της Κινεζικής Κυβέρνησης τυγχάνει για λόγους εθνολογικούς αυτής της αντιμετώπισης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανακάλυψη μόλις το1995 μιας ανύπαρκτης και άγνωστης μέχρι εκείνη την στιγμή φυλής με πληθυσμό 120 ατόμων και με ύψος 0,65 έως 1 μέτρο. Και αυτή η φυλή βρέθηκε στην ίδια περιοχή που φαίνεται να ζουν και οι απόγονοι των Dzopas. Την οροσειρά Bayankara Ula.

http://filosofia-erevna.blogspot.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ - ΦΑΙΣΤΟΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΥ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου